<div style="display:inline;"> <img height="1" width="1" style="border-style:none;" alt="" src="//googleads.g.doubleclick.net/pagead/viewthroughconversion/846389418/?guid=ON&amp;script=0"/> </div>

Moje porady

Dieta w chorobach neurodegeneracyjnych- choroba Parkinsona

Dzień dobry, mój mąż ma zdiagnozowaną Chorobę Parkinsona. Jest to początkowe stadium i chcemy aby mąż jak najdłużej pozostał sprawny. Czy oprócz leków powinniśmy wprowadzić zmiany w naszej diecie aby wspomóc leczenie?

Jest to choroba zwyrodnieniowa układu nerwowego. W chorobie tej liczba komórek nerwowych wytwarzających dopaminę zmniejsza się co prowadzi do zmniejszenia wydzielania tego neurotransmitera. Przyczyny choroby są jak dotąd nieznane.
Objawy:
drżenie spoczynkowe rąk
trudności w poruszaniu się
spowolnienie ruchowe
bóle i sztywność mięśni
zaburzeni a chodu
zmiana pisma (pisanie co raz mniejszych liter)
zaburzenia mowy

Podstawowym lekiem powodującym zmniejszenie objawów w chorobie Parkinsona jest
L – Dopa (aminokwas ulegający przemianie w organizmie do dopaminy, której w chorobie Parkinsona brakuje).
Bardzo dobrze, że chce Pani skonsultować chorobę męża z dietetykiem, aby dowiedzieć się jakie są podstawowe zalecenia wspomagające leczenie. Pani mąż leczony preparatami L – Dopy powinien spożywać zmniejszoną ilość białka, natomiast zapotrzebowanie na energię zwiększa się. Dla pacjentów z niedowagą powinno się zwiększyć w posiłkach zawartość węglowodanów złożonych, których źródłem jest pieczywo z pełnego przemiału, kasze, ryż, makarony, a także kwasów tłuszczowych nienasyconych występujących w olejach roślinnych, rybach morskich, ziarnach zbóż oraz orzechach. W celu zapobiegania zaparciom i chorobom jelita grubego należy uwzględnić większą ilość produktów bogatych w błonnik pokarmowy. Pacjentom, u których wystąpiła oporność na działanie L – Dopy zaleca się ograniczenie podaży białka (mięso, nabiał, ryby, jaja, pieczywo razowe, kasze) z wyjątkiem posiłku wieczornego, który powinien dostarczyć chorym resztę białka zalecanego normą żywienia. Ważne jest aby pić odpowiednią ilość płynów, zaleca się 6 – 8 szklanek płynów na dobę. W przypadku zaburzeń połykania stosuje się dietę o konsystencji papkowatej. Zapotrzebowanie na energię, makro i mikroskładniki oblicza się indywidualnie, dlatego najlepiej skorzystać z wizyty u dietetyka, który ustali także zbilansowany jadłospis.

Otyłość metaboliczna

Jestem po dwóch ciążach, moja waga wróciła już do stanu sprzed ciąży jednak nie uprawiam żadnego sportu, mam pracę siedzącą i nie mam czasu na dbanie o siebie i odpowiednią dietę. Właściwie jem mało i rzadko, ale podjadam słodycze. W rodzinie mam sporo przypadków chorób układu krążenia i podwyższonego cholesterolu, ale nie ma osób otyłych. Przeczytałam ostatnio o otyłości metabolicznej, czy powinnam się zbadać?

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) już w 1997 roku uznała otyłość za chorobę przewlekłą i jedno z największych zagrożeń dla zdrowia i życia ludzkości. Powszechnie wiadomo, że otyłość prowadzi do wielu schorzeń takich jak cukrzyca typu II, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, choroby układu krążenia, zaburzenia gospodarki tłuszczowej czy niewydolność oddechowa. Otyłość jest również czynnikiem ryzyka rozwoju chorób nowotworowych. Badania potwierdzają jednocześnie, że ryzyko rozwoju chorób metabolicznych wiąże się ze stopniem otyłości oraz z rozmieszczeniem tkanki tłuszczowej. Najbardziej niebezpieczna jest otyłość brzuszna, której często towarzyszy insulinooporność i dalej rozwój zaburzeń metabolicznych. Należy zwrócić jednak uwagę na pojęcie coraz bardziej powszechne, a mianowicie na rozwój zaburzeń metabolicznych u nieotyłych osób, z prawidłową masą ciała lecz z nagromadzonym tłuszczem w okolicy trzewi. Osoby takie określono mianem metabolicznie otyłych z prawidłową masą ciała (MONW, metabolically obese normal-weight). U takich osób obserwowana jest insulinooporność, hiperinsulinemia, zaburzenia gospodarki tłuszczowej (głównie obniżone lipoproteiny HDL oraz podwyższone Triglicerydy TG) oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. Udowodniono także, że osoby z MONW wykazują zwiększone ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca i cukrzycy typu 2. Gromadzenie tłuszczu w części brzusznej jest początkowo nie zauważone, a z pewnością związane z niewłaściwą dietą bogatą w tłuszcze nasycone i węglowodany proste, brak aktywności fizycznej co dalej prowadzi do niskiej masy mięśniowej. MONW często dotyczy osób młodych, którzy mają pracę siedzącą, stresującą, którzy jednocześnie nie przywiązują uwagi do diety. Posiłki są wysoko przetworzone, nieregularnie spożywane, często wysokoenergetyczne jednak z niską wartością odżywczą. U osób metabolicznie otyłych masa ciała jest prawidłowa, a kondycja fizyczna pozornie dobra, dlatego u nich nie podejrzewa się zagrożeń zdrowotnych związanych z cukrzycą i miażdżycą co prowadzi do niepodejmowania działań profilaktycznych lub leczniczych. Dlatego zachęcam do wizyty u lekarza pierwszego kontaktu i wykonanie podstawowych badań krwi wraz z oznaczeniem profilu lipidowego.
Dobrą metodą profilaktyczną jest pomiar składu ciała, czyli określenie jaka jest zawartość tkanki tłuszczowej, masy beztłuszczowej, mięśniowej i wody w organizmie, co pozwala na ocenę czy komponenty naszego ciała są prawidłowo rozłożone. Pomiar taki dokonuje się poprzez metodę bioimpedancji elektrycznej, wykorzystującej niewielki impuls elektryczny, przepuszczany przez organizm osoby badanej, gdzie na podstawie różnicy oporów otrzymuje się wynik. Badanie bioimpedancji jest zupełnie bezbolesne i bezpieczne, można je przeprowadzić w poradni dietetycznej.

Lewoskrętna witamina C

Czy witamina C, którą możemy kupić w aptece to na pewno lewoskrętna witamina C? Wiele się mówi ostatnio na ten temat, jak sprawdzić na opakowaniu informację, że kupujemy właściwą lewoskrętną witaminę a nie prawoskrętną?

Witamina C jest tylko i wyłącznie formą lewoskrętną kwasu askorbinowego. Inne formy tego kwasu nie mogą zostać nazwane witaminą ponieważ nie wykazują żadnego działania na ludzki organizm i nie są biologicznie czynne. Kwas askorbinowy, podobnie jak wiele innych związków, istnieje w postaci enancjomerów czyli izomerów optycznych, których cząsteczki mają taki sam skład atomowy natomiast różnią się właściwościami optycznymi, skręcają światło spolaryzowane w prawo lub w lewo (konfiguracja L i D).
Możemy więc być pewni, że zakupione w aptekach preparaty, z napisem na opakowaniu „witamina C” lub „kwas L-askorbinowy”, zawierają biologicznie czynny związek. Jednak najważniejsze jest to, że pożywienie jest najlepszym źródłem witaminy C a nie suplementy diety. Produkty bogate w witaminę C (czyli lewoskrętny kwas askorbinowy) powinny być stałym elementem naszego jadłospisu, szczególnie w tym ciężkim okresie zimowym sprzyjającym infekcjom.

Porzeczki czarne zawierają 182,6 mg/100g
Pietruszka, liście zawierają 177,7 mg/100g
Papryka czerwona zawierają 144,0 mg/100g
Jarmuż zawierają 120,0 mg/100g
Chrzan zawierają 114,0 mg/100g
Brukselka zawierają 94,0 mg/100g
Papryka zielona zawierają 91,0 mg/100g
Brokuły zawierają 83,0 mg/100g
Papryka czerwona, konserwowa zawierają 81,2 mg/100g
Kalafior zawierają 69,0 mg/100g
Szpinak zawierają 67,8 mg/100g
Truskawki zawierają 66,0 mg/100g
Kalarepa zawierają 64,7 mg/100g
Kapusta włoska zawierają 60,0 mg/100g
Poziomki zawierają 60,0mg/100g
Truskawki, mrożone zawierają 59,4 mg/100g
Kiwi zawierają 59,0 mg/100g
Kapusta czerwona zawierają 54,0 mg/100g
Cytryna zawierają 50,0 mg/100g
Sok cytrynowy zawierają 50,0 mg/100g
Pomarańcza zawierają 49,0 mg/100g

Dieta w drożdżycy jelit

Jaką dietę zastosować aby wspomóc leczenie drożdżycy jelit i zahamować rozwój drożdżaków w jelitach

Żywność dostępna na rynku jest niestety żywnością wysokoprzetworzoną. Producenci żywności starają się wydłużać okres przydatności do spożycia produktów spożywczych dodając do nich środki konserwujące i stabilizatory oraz stosując modyfikacje genetyczne. W procesie przetwarzania żywności wiele witamin i składników mineralnych ulega zniszczeniu, a w zamian dodaje się sztuczne. Poza tym obserwujemy nadmierne spożywanie leków i suplementów, w których skuteczność konsumenci mocno wierzą za sprawą reklam w mediach, natomiast warzywa, owoce i naturalne soki mimo, że tak dostępne, nie cieszą się popularnością. Szczególnie narażone są dzieci i młodzież.
Dieta bogata w żywność wysokoprzetworzoną, którą stanowią głównie węglowodany proste, tłuszcze utwardzane, kwasy tłuszczowe nasycone oraz brak witamin i składników mineralnych naturalnego pochodzenia sprzyja niszczeniu naturalnej flory bakteryjnej jelit. Dodatkowo masowo przepisywane antybiotyki doprowadzają do dysbiozy i rozrostu grzybów w jelitach, czego efektem jest pogłębiająca się drożdżyca. Choroba ta objawia się m.in. trądzikiem, łuszczącą się skórą, przewlekłymi bólami głowy, stanami przewlekłego zmęczenia, bólami kostno – stawowymi, przewlekłymi schorzeniami dróg oddechowych, alergią, nerwowością, trudnością w przyswajaniu wiedzy, nadpobudliwością psychoruchową czy zaburzeniami snu. W okresie spadku odporności organizmu przy towarzyszącej antybiotykoterpii dochodzi do rozrostu grzybów Candida Albicans, rozwija się grzybnia, która z łatwością wrasta w tkanki powodując mikronadżerki i wytwarza toksyny, które dodatkowo osłabiają układ immunologiczny i wywierają negatywny wpływ na Ośrodkowy Układ Nerwowy.
Leczenie organizmu z Candidy jest procesem długotrwałym wymagającym wielu poświęceń, cierpliwości i wytrwałości. Stosowanie zbilansowanej diety, zmiana stylu życia i eliminacja przede wszystkim żywności z dużą zawartością substancji słodzących (cukier, syrop glukozowo-fruktozowy) przynosi bardzo pozytywne efekty w odzyskiwaniu zdrowia. Na początku leczenia należy wybierać produkty bezglutenowe oraz wyeliminować mleko krowie i jego produkty jak śmietana, sery białe i żółte. Można spożywać naturalne maślanki, kefiry i jogurty. Pieczywo najlepiej wybierać bez sztucznych dodatków, bez drożdży na naturalnym zakwasie, razowe, z pełnego przemiału. Mięso powinno się piec samemu unikając gotowych wędlin. Jaja są bardzo dobrym źródłem pełnowartościowego białka oraz wielu witamin i składników mineralnych dlatego nie należy ich eliminować, a jedynie ograniczyć spożycie do 2/tydzień. Stałym elementem diety powinny być surówki z warzyw surowych i w ograniczonej ilości owoce. Korzystne działanie wykazuje czosnek, który hamuje dostarczanie substancji odżywczych do grzyba co doprowadza do jego obumierania. Również pozytywne działanie posiada sok z owoców noni.

Choroba Alzheimera a dieta

Witam, mam 48 lat i piszę do Pani w sprawie mojej 72-letniej mamy, którą się obecnie opiekuję. Mama choruje na chorobę Alzheimera, jest to początek choroby. Jakie zmiany żywieniowe powinnam wprowadzić?

W przebiegu choroby Alzheimera dochodzi do wystąpienia nie tylko takich objawów jak zaburzenia pamięci, zaburzenia osobowości i zachowania czy zmiany nastroju, ale także zaburzenia mowy i czynności ruchowych. Dlatego jeśli chodzi o dietę ważny jest nie tylko skład ale także forma podania i konsystencja posiłków.
Zalecana jest dieta bogata w warzywa i owoce oraz produkty z niską zawartością nasyconych kwasów tłuszczowych. Pacjenci powinni wybierać chude mięso oraz zastępować tłuszcze zwierzęce olejami roślinnymi bogatymi w nienasycone kwasy tłuszczowe i witaminę E. Posiłki powinny być urozmaicone i podane w sposób apetyczny. Bardzo ważne w diecie jest także podaż witamin z grupy B, zwłaszcza kwasu foliowego. Produkty bogate w kwas foliowy to soja oraz warzywa zielone (brokuły, brukselka, szpinak, szparagi), a także jaja, chleb razowy, otręby pszenne i pomarańcze.
Pacjenci chorzy na chorobę Alzheimera często mają problemy z połykaniem i dochodzi do zakrztuszeń, dlatego posiłki powinny być gęste, łatwe do połknięcia. Unika się podawania płynnych pokarmów o konsystencji zbliżonej do wody. Posiłki powinny być spożywane spokojnie i powoli. U chorych pojawiają się często zaburzenia apetytu czyli nie występuje uczucie sytości jak u zdrowego człowieka. Kiedy chory domaga się jedzenia tuż po spożyciu posiłku, należy zaspokoić jego potrzeby niskokalorycznymi przekąskami takimi jak warzywa, owoce z umiarkowaną ilością cukru oraz chudy nabiał.

Gluten w diecie niemowlaka

Moje dziecko ma skończone 7 miesięcy i jeszcze nie wprowadziłam do jego diety glutenu. Co powinnam teraz zrobić? Syn karmiony jest piersią.

Szanowna Pani, zgodnie z aktualnymi zaleceniami światowych i polskich towarzystw zajmujących się żywieniem niemowląt, gluten należy wprowadzać do diety między 5. a 6. miesiącem życia dziecka. Nie ma najmniejszych przesłanek, aby opóźniać wprowadzanie jakichkolwiek produktów do diety niemowlęcia, w tym również glutenu. Jeżeli synek nie miał jeszcze podawanego pokarmu z glutenem, proszę uczynić to już teraz. Oczywiście tak jak każdy nowy produkt, gluten należy wprowadzać stopniowo, w małych ilościach (pół łyżeczki kaszki glutenowej dziennie). Jeżeli nie zauważy Pani zmian i dziecko będzie dobrze tolerowało nowy produkt, należy zwiększać ilość glutenu, tak aby na stałe był elementem jadłospisu. Bardzo ważne jest, aby nie zaprzestała Pani w tym okresie karmienia dziecka piersią.

Wyniki badań pokazują, że zbyt późne podawanie dzieciom pokarmów z obecnością niektórych alergenów może w przyszłości wpłynąć na zwiększone ryzyko występowania niektórych nietolerancji pokarmowych i chorób np. alergicznych.
Gluten jest białkiem zawartym w takich zbożach jak pszenica, żyto i jęczmień. Produkty z owsa są w Polsce zanieczyszczone innym zbożami, dlatego również owies zaliczany jest to produktów glutenowych. U osób z genetyczną nietolerancją glutenu rozwija się celiakia czyli inaczej choroba trzewna. U chorych dochodzi do uszkodzenia jelit i w konsekwencji wchłanianie składników pokarmowych jest zaburzone. Celiakia objawia się głównie przewlekłą biegunką i wyniszczeniem organizmu. Przypuszcza się, że wczesne wprowadzanie glutenu do diety niemowlęcia (między 5 a 6 m.ż.) może zmniejszyć ryzyko zachorowania na celiakię.

Amigdalina-naturalny lek na raka?

Dzień dobry, mam 44 lata i w mojej rodzinie były przypadki zachorowań na raka, dlatego interesuję się tematyką zapobiegania nowotworom. Słyszałam ostatnio o cudownym naturalnym leku na raka o nazwie amigdalina. Czy jest to prawda?

migdalina to naturalna, niedroga i łatwo dostępna substancja, nazywana także witaminą B17, występuje w pestkach wielu roślin. Najwięcej amigdaliny znajduje się w nasionach migdałowca zwyczajnego, pigwy pospolitej, moreli, wiśni, brzoskwini i śliwy. Charakterystyczną cechą amigdaliny jest gorzki smak i aromat oraz to, że w organizmie rozkłada się ona na glukozę, aldehyd benzoesowy oraz cyjanowodór, nazywany również kwasem pruskim. Amigdalina nie jest uznawana przez medycynę konwencjonalną jako skuteczny i przede wszystkim bezpieczny lek zwalczający raka. Mimo to w niektórych krajach preparaty amigdaliny są stosowane zarówno w terapii jak i profilaktyce chorób nowotworowych. Niektóre środowiska wskazują, że wiele badań na temat działania amigdaliny zostało przeprowadzonych, jednak ich pozytywne wyniki potwierdzające niszczące oddziaływanie na nowotwory są niepublikowane i marginalizowane ponieważ wywołują falę krytyki ze strony zagrożonych koncernów farmaceutycznych. Jednak czy rzeczywiście mamy do czynienia z globalnym spiskiem farmaceutyczno-medycznych potentatów, czy konflikt ten spowodowany jest faktem, że ciężko chorzy ludzie chwytają się każdego sposobu , który pozwoli im wygrać z chorobą. Często chorzy odrzucają konwencjonalne leczenie na rzecz naturalnych i budzących wiele kontrowersji metod leczenia z nowotworem.
W rzeczywistości amigdalina nie jest klasyfikowana jako witamina gdyż nie ma potwierdzonego i udowodnionego działania na organizm człowieka jako niezbędna do funkcjonowania. Poza tym badania kliniczne nie potwierdziły jej przeciwnowotworowego działania, jednocześnie środowisko medyczne przestrzega przed zażywaniem preparatów amigdaliny, gdyż mogą one być niebezpieczne dla zdrowia ze względu na duże ryzyko zatrucia cyjankiem. Jednak według zwolenników amigdaliny uwolnienie cyjanowodoru następuje tylko w komórkach nowotworowych, a zdrowe komórki nie zostają naruszone, dlatego ryzyko zatrucia nie istnieje. Stopniowo zmniejsza się wielkość guza i w konsekwencji ryzyko przerzutów, ponadto ustępują dolegliwości bólowe. Przeciwnicy amigdaliny wskazują jednak na aktualne badania kliniczne, które nie potwierdzają żadnego działania redukującego wielkość guza. Ponadto amigdalina i jej pochodne nie wchłaniają się dobrze z przewodu pokarmowego, więc szansa na dotarcie w postaci niezmienionej do komórki nowotworowej jest niewielka. Ważne, aby osoby zainteresowane terapią preparatami amigdaliny jako terapią profilaktyczną, powinny wcześniej zgłosić się do lekarza po poradę, zwłaszcza jeśli cierpią na choroby układu krążenia. Amigdalina wpływa na obniżenie ciśnienia krwi. Natomiast osoby zmagające się już z chorobą nowotworową powinny wcześniej porozmawiać z lekarzem prowadzącym, jeśli zainteresowane są terapią amigdaliną. Należy pamiętać, że zaniechanie szpitalnego leczenia onkologicznego i zdecydowanie się na alternatywne metody leczenia nowotworów może mieć tragiczne w skutkach konsekwencje.

Interakcje leków z żywnością

Szanowna Pani, czy leki jakie zażywamy na nasze choroby mogą reagować z pożywieniem?

Istnieje oczywiście wzajemne oddziaływanie leków i składników żywności, czyli substancji odżywczych, substancji dodatkowych takich jak barwniki i konserwanty oraz innych substancji chemicznych, co prowadzi do zmiany końcowego efektu działania leków.

Obniżanie wchłaniania leków
Jest wiele składników pokarmowych hamujących wchłanianie niektórych leków wpływając tym samym na zmniejszenie ich stężenia we krwi nawet o 50-70% i obniżając skuteczność ich działania.
Sama obecność pokarmu w żołądku istotnie zmniejsza lub znacznie opóźnia wchłanianie niektórych leków, zwłaszcza antybiotyków i sulfonamidów, a także leków przeciwwirusowych stosowanych w leczenie AIDS i HIV oraz Lewodopy stosowanej w chorobie Parkinsona. Mleko i produkty mleczne zmniejszają wchłanianie antybiotyków z grupy tetracyklin oraz niektórych chemioterapeutyków, dlatego zaleca się odstęp 2-3 godzinny między spożyciem wymienionych leków i produktów mlecznych. Natomiast soki owocowe obniżają wchłanianie takich antybiotyków jak erytromycyna, penicylina fenoksymetylowa, azytromycyna. Skrobia kukurydziana oraz olej kokosowy hamują przyswajanie leków przeciwdrgawkowych i przeciwarytmicznych, natomiast herbata zawiera związki o nazwie taniny, które zmniejszają wchłanianie preparatów żelaza stosowane w leczeniu niedokrwistości. Z kolei produkty zawierające dużo błonnika pokarmowego takie jak płatki owsiane czy otręby wiążą preparaty naparstnicy stosowane w leczeniu zaburzeń układu krążenia i rytmu serca, co doprowadza do obniżenia ich wchłaniania w organizmie.

Zwiększenie wchłaniania leków
Tłuszcz jest składnikiem żywności, który często staje się nośnikiem dla niektórych leków i w konsekwencji zwiększa ich wchłanianie do krwi. Spożycie wraz z posiłkiem tłuszczowym takich leków jak leki przeciwgrzybiczne, przeciwpasożytnicze, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, preparaty teofiliny czy β-adrenolityki, może nasilić efekty uboczne tych leków ponieważ zwiększają znacznie ich biodostępność. Przykładem jest spożycie posiłku bogatego w tłuszcz i leków zwalniających czynność serca, co może doprowadzić do tachykardii i niedociśnienia. Również leki OTC (leki bez recepty) uważane za bezpieczne, często zawierają glin. Taki lek popijany sokiem owocowym powoduje, że jego działanie jest bardzo nasilone. Poza tym glin może kumulować się w mózgu i sprzyjać powstawaniu wielu chorób neurodegeneracyjnych.

Zaburzenia metabolizmu leków
Należy zwrócić szczególną uwagę na sok grejpfrutowy, który może powodować wielokrotny wzrost stężenia niektórych leków. Flawonoidy i furanokumaryny zawarte w soku grejpfrutowym hamują czynności niektórych enzymów metabolizujących leki w wątrobie i tak na przykład popicie leku przeciwhistaminowego sokiem grejpfrutowym prowadzi do 300-700% wzrostu stężenia leku we krwi, czego konsekwencją są komorowe zaburzenia rytmu serca. Również statyny, leki immunosupresyjne i leki przeciwwirusowe nie powinny być łączone z sokiem grejpfrutowym.
Przykładem przyspieszonego metabolizmu leków jest spożycie grillowanego lub smażonego mięsa z preparatami teofiliny podawanymi pacjentom z astmą lub w stanach zapalnych oskrzeli. Pobudzenie enzymów mikrosomalnych prowadzi do przyspieszonego metabolizmu leku i obniżenia jego stężenia we krwi, co może narazić chorego na duszności.

Dieta w planowaniu dziecka

Witam, mam 28 lat i podjęliśmy z mężem decyzję, że chcemy mieć dziecko. Mam lekką nadwagę i kilkukrotnie stosowałam diety niskokaloryczne. Na co powinnam zwrócić uwagę, co wprowadzić a co wykluczyć ze swojego jadłospisu, zanim jeszcze będę w ciąży?

Podczas planowania dziecka należy jak najszybciej wprowadzić zasady prawidłowej zbilansowanej diety. Sposób odżywiania kobiety w okresie poprzedzającym ciążę i podczas jej trwania ma bardzo duże znaczenie dla właściwego przebiegu ciąży, rozwoju płodu i zdrowia dziecka w ciągu całego życia. Należy zdecydowanie odstawić używki takie jak palenie papierosów i alkohol. W przypadku nadwagi należy skonsultować się z dietetykiem aby ustalić racjonalną dietę odchudzającą, ale taką która nie doprowadzi do niedoborów pokarmowych. Niedobory składników odżywczych u przyszłej matki wiążą się z zaburzeniami metabolicznymi i hormonalnymi, które wpływają na rozwój dziecka w późniejszym okresie. Warto skonsultować się z lekarzem, który zapewne zaleci suplementację kwasu foliowego i witaminy D3 oraz zleci badania ujawniające ewentualne niedobory. Posiłki powinny być urozmaicone i co najważniejsze, regularnie spożywane. Regularność posiłków w formie 5 dziennie zapobiegnie podjadaniu przekąsek, szczególnie tych słodkich i tłustych. Należy wybierać produkty zbożowe pełnoziarniste, a unikać produktów przetworzonych typu fast-food. Dobrym źródłem wapnia będą mleko i przetwory mleczne, ale także warzywa strączkowe, ryby, mięso, jaja. Warzywa lub w umiarkowanej ilości owoce, powinny być elementem każdego posiłku. Trzeba pamiętać także o piciu przynajmniej 2 l płynów dziennie, wybierając głównie wodę. Jeśli soki owocowe były dotychczas elementem codziennej diety, warto się odrobinę wysilić i samemu je przygotowywać . Kobiety planujące ciążę powinny ograniczyć spożywanie tłuszczów nasyconych, utwardzanych, a wybierać dobrej jakości tłuszcze roślinne takie jak oliwa z oliwek, różne oleje dodawane na surowo do posiłków. Bardzo istotna jest również aktywność fizyczna. Odpowiednia kondycja pozwala sprostać wysiłkowi związanemu z rozwojem płodu, porodem i dalej karmienia piersią. Poza tym regularne ćwiczenia wzmacniają mięśnie, szczególnie dotyczy to mięśni brzucha, które w okresie ciąży ulegają rozciąganiu. Aby nie doprowadzić do rozstępu mięśni brzucha, co jest bardzo powszechne u kobiet po ciąży, należy dbać o kondycję fizyczną.

Sprawdź swoje dane osobobowe Sprawdź swoje dane osobobowe
POKAŻ